Het is onderhand al weer twee en een half jaar geleden dat Fall Out Boy terug kwam met een nieuw album. Dit jaar hebben ze hun zesde studio-album, American Beauty/American Psycho, uitgebracht. Uiteraard brachten ze om dat te vieren een bezoekje aan de Heineken Music Hall.

Voorprogramma Charley Marley betrad als eerste het podium. Ik had hier nog nooit van gehoord, en ik had een reggae zanger verwacht. In eerste instantie dacht ik dat Charley Marley een band was, maar uiteindelijk bleek dat de zanger Charley Marley heet en dat hij gesigneerd is bij het recordlabel van Fall Out Boy bassist Pete Wentz. De rest van zijn band werd nauwelijks fatsoenlijk voorgesteld.
Buiten dat puntje moet ik zeggen dat hij me positief verrast heeft. Hij heeft leuke, uptempo nummers en hij wist ook de zaal goed mee te krijgen met zijn eigen enthousiasme. Dat hij erg blij was vanavond op het podium van de uitverkochte HMH te staan was goed te merken.

IMG_4239

Iets over negenen kwam Fall Out Boy zelf het podium op. Ze openden met ‘Sugar, We’re Going Down’ en het was duidelijk dat het publiek van deze band de afgelopen jaren flink jonger is geworden. Merendeel van de zaal kende de lyrics niet en waren het vooral de oudere fans die meezongen.
Het repertoire van deze band verschilde vanavond heel erg. Ze speelden oude hits zoals Sugar, We’re Going Down, Thnks Fr Th Mmrs, I Don’t Care en It Ain’t A Scene, It’s An Arms Race. Maar ook nummers van hun comeback-album ‘Save Rock And Roll’ mochten niet ontbreken en uiteraard de nummers van het nieuwe album.
Op een gegeven moment waagde drie/vierde van de band zich zelfs de zaal in om op een klein b-podium midden in de zaal een paar nummers, ‘Immortals’ en ‘Young Volcanoes’, akoestisch te spelen. Dit werd in de zaal zelf erg goed ontvangen.

Ik had geen idee wat ik van Fall Out Boy moest verwachten. Ik ken ze al best lang, van hun nummers als ‘Thnks Fr Th Mmrs’ en ‘I Don’t Care’ maar ik had ze nog nooit live gezien. Ik heb echt een geweldige avond gehad en ik heb van iedere minuut genoten. Ze zijn live echt heel erg goed en zanger Patrick Stump haalt alles loepzuiver. Er werd tussen de nummers door nauwelijks wat gezegd, behalve soms door bassist Pete Wentz, maar dat maakte de avond er niet minder op.

Na anderhalf uur spelen was het dan toch echt voorbij voor deze avond. Na luid applaus verliet Fall Out Boy het podium en kon het publiek met een voldaan gevoel naar huis.

Als ik deze avond een cijfer moet geven, zou dat sowieso een 8 zijn.

Was jij ook bij Fall Out Boy? Laat in een reactie achter hoe jij het vond!