Woensdag heb ik voor de vijfde keer All Time Low live gezien. En dit is wat ik er van vond.

Ik ben fan van All Time Low sinds ik 15 ben, en toen heb ik ze dus ook voor het eerst live gezien. Ik was benieuwd wat ze deze avond zouden brengen, ondanks dat ik het eigenlijk al wel wist.

Opener Real Friends was matig. Ze kregen de zaal niet goed mee en ik heb geen een moshpit gezien. Dat verbaasde me wel. Ondanks dat vond ik dat ze een strakke set neerzetten. Het tweede voorprogramma, Neck Deep, vond ik een stuk beter. De mosh-pit ging de hele set door, en ondanks dat hun gitarist ziek was en vervangen werd door de tour manager, was de set superstrak.
Uiteraard was het duidelijk waar iedereen voor kwam, want zodra All Time Low het podium op kwam ontplofte de zaal.

Het valt me op dat iedere keer dat ik All Time Low live zie, ze weer beter geworden zijn. Niemand kijkt onderhand nog op van de flauwe sexgrappen van gitarist Jack en zanger Alex en iedereen kan onderhand de live-aanpassingen van de tekst ook wel meezingen.
Van het nieuwe album, dat in april uit komt, werd slechts één nummer gespeeld, ondanks dat ze een paar dagen geleden nog een nieuw nummer uitgebracht hebben. Ook de nodige oude nummers kwamen langs, waaronder Six Feet Under The Stars en Remembering Sunday. Dit laatste nummer werd door Alex in zijn eentje gebracht, dit keer op een elektrische gitaar in plaats van een akoestische.

Ondanks dat de set van All Time Low nog steeds hetzelfde is als vier jaar geleden toen ik ze voor het eerst zag, was het weer een waar feest om deze band live te zien.