Ik wil echt al jaren een piercing en afgelopen woensdag was het dan zo ver. Vandaag vertel ik hoe ik het ervaren heb.

Eigenlijk wou ik een lippiercing maar om verschillende redenen ben ik toch voor een neuspiercing gegaan. Ergens was het zetten best impulsief. Ik had van te voren al gepeild bij m’n ouders hoe boos ze zouden worden en ik kwam tot de conclusie dat dat mee zou vallen.
Ik ging woensdag dus met Maaike naar Arnhem en ik wist dat daar goede shops zitten. We zijn op een gegeven moment maar naar binnen gelopen en hebben wat informatie gevraagd. Uiteindelijk twijfelden we allebei nog maar nadat we een rondje hadden gelopen zijn we teruggegaan en hebben we het alsnog gedaan.

Eerst moesten we een formulier invullen en daarna mochten we meelopen. Maaike ging als eerste en het meisje die ons piercte zei dat het verstandig was als ik niet keek. Ik heb dus met m’n gezicht naar de muur gestaan zodat ik niet zag hoe het gebeurde. Toen Maaike d’r piercing er in zat (dat ging echt super snel), was ik aan de beurt. Het gevoel van de naald die door m’n neus ging was echt heel vervelend. Omdat er een traanbuis in je neus zit begon mijn rechteroog heel hard te tranen maar dat was ook weer zo voorbij.

Het ging heel snel, het piercen! Heel veel mensen zeiden tegen me dat het achteraf reuze meeviel maar dat vond ik op dat moment niet. Het is op het moment van schrijven twee dagen geleden en als ik nu terugdenk dan viel het inderdaad best mee. Ik moet er alleen heel erg aan denken dat ik niet aan m’n neus ga zitten omdat het snel ontstoken kan raken. Verder jeukt het best erg maar dat komt natuurlijk omdat het heelt.

De komende twee maand moet ik het elke dag schoonmaken met bacteriedodende zeep en verder moet ik er gewoon van af blijven. Over twee maanden mag ik het staafje ook laten wisselen voor een ringetje. Ik wou in eerste instantie gelijk al een ringetje, maar dat heelt veel minder snel omdat het meer beweegt. Daarom ben ik maar gewoon voor een staafje gegaan.

Het eindresultaat!
IMG_1295